Hondenpoep

Ergenis nummer 1 in het park!

Zo’n beetje ergernis nummer 1 is hondenpoep. Op de stoep en in het park dan wel te verstaan. Want in een plastic zakje valt het best mee, zo weet ik uit ervaring. Ik loop dagelijks met die gevulde boterhamzakjes door de wijk. Dat wil zeggen: tot ik bij een afvalbak kom en het door mij stevig dichtgeknoopte, maar toch nog enigszins geurende pakketje kan lozen. Inderdaad… wij hebben een hond.

 Expres kozen we voor een klein exemplaar, want de uitwerpselen van een Deense Dog gaan mij toch echt te ver. De mensen die wel voor zo’n kolos hebben gekozen, zijn dat met me eens. Want juist die laten het liggen, met alle gevolgen van dien.

Zo ligt het voetpad dat naar de school van mijn zoontje voert regelmatig bezaaid met enorme vlaaien. Ze zijn kris kras verdeeld, zodat een volwassene al moeite heeft om deze slalom ongeschonden te voltooien, laat staan een kind. Regelmatig trapt er eentje in, zodat er daarna in de klaslokalen een gezonde landlucht hangt. Of erger nog; er glijdt er eentje uit: stront aan de kont!  Lekker fris, Chris? Nee juf, een beetje muf!

Maar dat is niet het enige gevolg van die poep op de stoep of in het park. Nee, IK word er nog op aangekeken ook. Ik loop daar immers in de ochtendspits met hond. Argwanend word ik van alle kanten in de gaten gehouden. Laatst ben ik zelfs door een gepensioneerde ouwe baas vanuit de bosjes bespied. Hij dacht vrijwel zeker te weten dat ik de boosdoener was.

De goede man had mij een week daarvoor al eens van verre kwaad  toegeroepen ‘Die hond hier niet laten schijten, hè!’ Nou, nou, dacht ik, en dan zeggen ze wat over het taalgebruik van jongeren. Zulke woorden klinken trouwens wel verrassend lachwekkend uit de mond van een bejaarde.

Maar goed…toen ik Sherlock Holmes zo onhandig in die bosjes zag doen, hield ik mijn boterhamzakjes zo opvallend mogelijk in de aanslag zodat hij ze kon zien vanuit zijn schuilplaats. ‘Pippa, ga eens poepen’ moedigde ik mijn hond aan. Ze keek me even aan en begon rond te snuffelen om aan mijn verzoek gehoor te geven. Maar de natuur kan je niet dwingen, dus helaas … er werd die ochtend niet gepoept. Het bewijs van goed gedrag moest ik Holmes schuldig blijven.

Moraal van dit verhaal, tevens te gebruiken als slogans:
Heb je een hond, ruim op die stront!
Doe mij een lol, verwijder die drol!
Pak een zak, weg die kak!

citaat: van Monique  overgenomen  van Sentimento.nl